Weg. Hoop. #persoonlijk

Zucht. Hele diepe zucht.

Ik weet dat er duizend en één verhalen, liedjes of wat dan ook over liefde zijn geschreven, gezegd of verteld. Toch ga ik mijn spinsels daarover delen. Niet omdat er niet genoeg is. Maar omdat ik het gewoon kwijt wil. J

Kun je liefde haten? En kun je die haat, die de liefde haat, dan ook nog liefhebben?
Het klinkt heel paradoxaal. Maar ik denk dat het kan. Of nouja. Ik hoop dat het kan. Want het voelt, alsof ik dit voel. Maar als het niet bestaat. Moet ik weer opnieuw gaan definiëren wat ik voel.
En daar heb ik weinig zin in. Want ik voel me al zo… zo.. eh. Chaotisch.
Daar kan geen herdefiniëring meer bij. Denk ik. 

Ik had lief. Ik had die liefde lief. Nu voel ik haat. En heb die haat lief. En toch haat ik die haat ook weer. Want haat is niet fijn. Haat is koud. Kil. Eenzaam. Liefdeloos. (logisch.) en juist haat ik de liefde omdat de liefde niet bood wat ik verwachte van de liefde. En ik verwachtte liefde van de liefde. En waarom verwachtte ik dat? Omdat ik liefde nodig had. En nu haat ik die liefde. Maar ik had liefde nodig omdat ik geen haat wilde, en nu heb ik haat omdat ik liefde wilde. Paradoxaal.
Haat is de afwezigheid van liefde. en die liefde, kan dat überhaupt benaderd worden met de afwezigheid van zichzelf? Hmmm. Misschien kan het wel niet. Misschien kan het écht wel niet.

Ik wil. Ik weet het niet. Ik wil.
Ik wil even bij hem zijn. Even knuffelen. Even lieve kleine kusjes krijgen. Geven. Even blij zijn. Even gelukkig zijn. Even aan niets anders hoeven denken als aan hem.. Hij, die mijn denken bepaalt. Hij die mijn doen bepaalt. Voor hem wil ik zijn, wie hij wilt dat ik ben, zonder dat ik daarmee voorbij ga aan datgene wat ik zelf wil dat ik ben. Met hem. Is. Alles. Mogelijk.

Ik. Mis. Hem.

Ik haat het om van jou te houden. Want het is zo mooi. En anderszijds zo pijnlijk. Zo vol angst. Zo vol frustratie. Zo vol. Wantrouwen.
Ik haat het om “van jou houden” te haten. Ik kan het ook helemaal niet. Want liefde is niet te benaderen door de afwezigheid van  haar zelf. Het is niet mogelijk.
Ik haat dus niet de liefde. Misschien haat ik mezelf wel. Of klinkt dat een beetje dramatisch?

Misschien is het wel zo dramatisch. Misschien. Haat. Ik. Mezelf.
Maar ik mag mezelf niet haten. Want dan haat ik Degene die mij gemaakt heeft. Nee geschapen heeft.
E n Hij verdient het niet. Dat ik Hem haat. Of dat ik mezelf, een deel van Zijn creatie, haat.
En toch. Toch haat ik. Iets. Maar ik weet niet wat.

Of. Verwar ik haat met iets anders?
Wanhoop bijvoorbeeld? Misschien is dit alles wat ik voel. Wel wanhoop. Pure. Diepe. Wanhoop.
Ja. Want hoop had ik. Heb ik. Geef jij mij. En die is nu.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->

Weg.

Wan. Hoop. WEG. Hoop.

Zucht. Hele diepe zucht.

Ik heb gedeeld.
<!--[endif]-->