Als ik aan mijn bijzondere liefde denk. Denk ik aan haar. Je vraagt je natuurlijk af wie zij dan wel was.
Ik zal het je graag vertellen.
Ze werd in blijde verwachting verwacht. Het zou namelijk de eerste keer zijn dat ik het van zo dichtbij zou meemaken. We vonden het, eerlijk gezegd, allemaal wel tijd worden dat ze zich ging aankondigen. Haar moeder raakte steeds vaker uit haar hum.
En toen, op een donderdag middag was ze daar eindelijk. Ik was de eerste die haar in mijn armen mocht houden. Wat was ze lief. En mooi. Ik had werkelijk nog nooit zo’n mooi kleintje gezien.
Het moment dat ik haar in mijn armen had zal ik nooit vergeten. Ik prentte het in mijn hoofd en in mijn hart. Acht weken later was ik juist dáárom ongelofelijk dankbaar.
De eerste dagen waren zo bijzonder. Zo vaak ik kon ging ik even bij haar kijken. Wat was haar moeder veranderd zeg. We vergaten de dagen dat ze zo enorm uit haar hum was. Want wat was ze lief voor Lillie.
Ze vond het ook maar zo zo als ze door een ander werd opgetild. Het was dan ook wel haar eerste.
Wat een mooi stel was het samen. Jammer dat de vader dit niet mee kon maken. Al had hij zich er waarschijnlijk toch niet voor geïnteresseerd. Echt zo’n typisch mannentrekje ;)
En wat groeide Lillie snel. Het was echt zo’n eigenwijsje. Maar ze kon je ook zo lief een aanhankelijk aankijken. Verliefd was ik. Vanaf het eerste moment. Liefde op het eerste gezicht noemt men dat toch? Het was voor het eerst in m’n leven dat ik zo totaal mijn hart gaf. En dan aan zo’n kleintje. Normaal heb ik niets met kleintjes. Ze kunnen niet met je praten en zijn vaak zo huilerig. En ze kunnen dan niet zeggen waaróm ze huilen. Vervelend vind ik dat.
Maar dit kleintje? Dat huilde nooit. Ze was zo tevreden en zo vrolijk. Ze vertrouwde er gewoon op dat ze dát kreeg wát ze nodig had, wannéér ze het nodig had. Misschien idealiseer ik haar nu een beetje. Maar zegt men ook niet dat liefde blind maakt?
Kijken bij het wassen; Stil zijn als ze sliep; Haar moeder eens wat extra’s geven; Elke dag was een feest.
Na een tijdje kon je met haar spelen. En ze was zo vrolijk. En zo slim ook. Ze snapte alles zo snel. En kon je dan met zo’n blik aankijken van: - zo moeilijk was dat toch niet? Zullen we het nog een keer doen?- Ik kon er geen genoeg van krijgen. En zij ook niet trouwens.
Op een dag was ze oud genoeg om naar buiten te gaan en daar een beetje rond te lopen. Lopen kon je wel vergeten. Het was springen en dansen. Ze straalde van levenslust. Het was gewoon kostelijk om naar haar te kijken. Hele zondagmiddagen konden we zo naar haar kijken. Alsof je naar een film keek. En trots dat haar moeder dan keek. Echt zo van: Tja, dat is nou mijn kind! Vinden jullie haar niet bijzonder?
Nou bijzonder was ze. Ons wonderkleintje. Mijn kleine vriendinnetje.
We voelden elkaar perfect aan. Als ik verdrietig was, wist ze zich zó te gedragen dat het verdrietige gevoel als sneeuw voor de zon verdween. Aangezien zijn nooit ziek was, was er ook weinig aan te voelen. Ze had zelfs nooit haar dag een keertje niet. Ook met haar moeder communiceerde ze op een hele aparte, lieve manier.
Tot die ene dag. Die dag die ik nooit van mijn leven vergeet.
In de tussentijd was er een halfbroertje geboren. Ze speelde samen buiten. Maar ik merkte dat Lillie voor de allereerste keer in haar leven uitte dat ze zich niet zo lekker voelde. Nou ja, dat overkomt iedereen een keer natuurlijk.
Met woorden als: hé kom op, het gaat zo weer beter, probeerde ik haar bij te staan. In de veronderstelling natuurlijk dat het ook ‘straks’ beter zou gaan. Maar toen het na enkele uren juist zienderogen achteruitging, werd de dokter erbij gehaald. Hoopvol waren onze blikken op hem gericht. Maar het mocht niet baten. Zijn gezicht ging er niet vrolijker van staan. Na medicijnen te hebben toegediend, draaide hij zich naar me om en zei: Ik hoop dat het over 2 uur beter mag gaan. Zo niet, is er niets meer aan te doen. Ze heeft een heftige, zeer moeilijk te genezen darminfectie die eigenlijk al te ver is gevorderd. Houdt haar zo warm mogelijk.
Dat was onze opdracht. Haar moeder leek er ogenschijnlijk niet zo veel van te snappen.
De volgende uren lag Lillie binnen. Ik heb lang naast haar gezeten. Ik wilde bij haar blijven. En tegen beter weten in hoopte ik dat ze de 2 uur zou overleven. Want dan zou er reden zijn om te geloven dat ze het zou halen, had de dokter gezegd.
Maar het werd niet beter. Ze ging duidelijk achteruit. En vóór de 2 uur om waren.. begon ze te schokken…
Ik tilde haar op. En voelde tegelijkertijd de kracht uit haar lichaampje vloeien. Een zucht. En ze stierf in mijn armen.
Ik was de eerste die haar in mijn armen mocht houden. En uiteindelijk, ook de laatste.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->
Ik zal het je graag vertellen.
Ze werd in blijde verwachting verwacht. Het zou namelijk de eerste keer zijn dat ik het van zo dichtbij zou meemaken. We vonden het, eerlijk gezegd, allemaal wel tijd worden dat ze zich ging aankondigen. Haar moeder raakte steeds vaker uit haar hum.
En toen, op een donderdag middag was ze daar eindelijk. Ik was de eerste die haar in mijn armen mocht houden. Wat was ze lief. En mooi. Ik had werkelijk nog nooit zo’n mooi kleintje gezien.
Het moment dat ik haar in mijn armen had zal ik nooit vergeten. Ik prentte het in mijn hoofd en in mijn hart. Acht weken later was ik juist dáárom ongelofelijk dankbaar.
De eerste dagen waren zo bijzonder. Zo vaak ik kon ging ik even bij haar kijken. Wat was haar moeder veranderd zeg. We vergaten de dagen dat ze zo enorm uit haar hum was. Want wat was ze lief voor Lillie.
Ze vond het ook maar zo zo als ze door een ander werd opgetild. Het was dan ook wel haar eerste.
Wat een mooi stel was het samen. Jammer dat de vader dit niet mee kon maken. Al had hij zich er waarschijnlijk toch niet voor geïnteresseerd. Echt zo’n typisch mannentrekje ;)
En wat groeide Lillie snel. Het was echt zo’n eigenwijsje. Maar ze kon je ook zo lief een aanhankelijk aankijken. Verliefd was ik. Vanaf het eerste moment. Liefde op het eerste gezicht noemt men dat toch? Het was voor het eerst in m’n leven dat ik zo totaal mijn hart gaf. En dan aan zo’n kleintje. Normaal heb ik niets met kleintjes. Ze kunnen niet met je praten en zijn vaak zo huilerig. En ze kunnen dan niet zeggen waaróm ze huilen. Vervelend vind ik dat.
Maar dit kleintje? Dat huilde nooit. Ze was zo tevreden en zo vrolijk. Ze vertrouwde er gewoon op dat ze dát kreeg wát ze nodig had, wannéér ze het nodig had. Misschien idealiseer ik haar nu een beetje. Maar zegt men ook niet dat liefde blind maakt?
Kijken bij het wassen; Stil zijn als ze sliep; Haar moeder eens wat extra’s geven; Elke dag was een feest.
Na een tijdje kon je met haar spelen. En ze was zo vrolijk. En zo slim ook. Ze snapte alles zo snel. En kon je dan met zo’n blik aankijken van: - zo moeilijk was dat toch niet? Zullen we het nog een keer doen?- Ik kon er geen genoeg van krijgen. En zij ook niet trouwens.
Op een dag was ze oud genoeg om naar buiten te gaan en daar een beetje rond te lopen. Lopen kon je wel vergeten. Het was springen en dansen. Ze straalde van levenslust. Het was gewoon kostelijk om naar haar te kijken. Hele zondagmiddagen konden we zo naar haar kijken. Alsof je naar een film keek. En trots dat haar moeder dan keek. Echt zo van: Tja, dat is nou mijn kind! Vinden jullie haar niet bijzonder?
Nou bijzonder was ze. Ons wonderkleintje. Mijn kleine vriendinnetje.
We voelden elkaar perfect aan. Als ik verdrietig was, wist ze zich zó te gedragen dat het verdrietige gevoel als sneeuw voor de zon verdween. Aangezien zijn nooit ziek was, was er ook weinig aan te voelen. Ze had zelfs nooit haar dag een keertje niet. Ook met haar moeder communiceerde ze op een hele aparte, lieve manier.
Tot die ene dag. Die dag die ik nooit van mijn leven vergeet.
In de tussentijd was er een halfbroertje geboren. Ze speelde samen buiten. Maar ik merkte dat Lillie voor de allereerste keer in haar leven uitte dat ze zich niet zo lekker voelde. Nou ja, dat overkomt iedereen een keer natuurlijk.
Met woorden als: hé kom op, het gaat zo weer beter, probeerde ik haar bij te staan. In de veronderstelling natuurlijk dat het ook ‘straks’ beter zou gaan. Maar toen het na enkele uren juist zienderogen achteruitging, werd de dokter erbij gehaald. Hoopvol waren onze blikken op hem gericht. Maar het mocht niet baten. Zijn gezicht ging er niet vrolijker van staan. Na medicijnen te hebben toegediend, draaide hij zich naar me om en zei: Ik hoop dat het over 2 uur beter mag gaan. Zo niet, is er niets meer aan te doen. Ze heeft een heftige, zeer moeilijk te genezen darminfectie die eigenlijk al te ver is gevorderd. Houdt haar zo warm mogelijk.
Dat was onze opdracht. Haar moeder leek er ogenschijnlijk niet zo veel van te snappen.
De volgende uren lag Lillie binnen. Ik heb lang naast haar gezeten. Ik wilde bij haar blijven. En tegen beter weten in hoopte ik dat ze de 2 uur zou overleven. Want dan zou er reden zijn om te geloven dat ze het zou halen, had de dokter gezegd.
Maar het werd niet beter. Ze ging duidelijk achteruit. En vóór de 2 uur om waren.. begon ze te schokken…
Ik tilde haar op. En voelde tegelijkertijd de kracht uit haar lichaampje vloeien. Een zucht. En ze stierf in mijn armen.
Ik was de eerste die haar in mijn armen mocht houden. En uiteindelijk, ook de laatste.
<!--[if !supportLineBreakNewLine]-->
<!--[endif]-->
Lillie is niet meer.
Maar leeft nog wel in mijn hart, daarom is dit
het verhaal over mijn bijzondere liefde.
Mijn lieve, gekke,8 weken oud geworden, geitje Lillie.
Maar leeft nog wel in mijn hart, daarom is dit
het verhaal over mijn bijzondere liefde.
Mijn lieve, gekke,8 weken oud geworden, geitje Lillie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten