Mijn immigratiebeleid.

Er zijn talloze discussie over het immigratiebeleid in Nederland. De één vind het te ruim. De ander te strak, te beperkt. Ik schaar me liever onder de laatste.
Bijdeze hoe MIJN beleid eruit zou zien. En waarom.
Eigenlijk is het in één zin te zeggen.

Ik zou iedereen binnenlaten. Iedereen is  welkom.

Ja, daar schrok je vast van. Of niet? Want.. dan zou het wel heel vol worden.. enne, dan zou niemand zich meer kunnen vertonen op straat, vanwege de criminaliteit. De islam zou zo groeien dat er op elke straathoek een moskee zou staan. Tja. Geen leuke vooruitzichten.

Waarom ik zo ‘gastvrij’ ben? 1 simpele reden. Omdat God het ook is. Van wie is deze aarde? Juist, van God. Enne, jij mocht toch geboren worden? Jij kreeg toch een plaatsje op ZIJN grond? We kregen zelfs rentmeesterschap. Hoe gastvrij.

De volgende ‘songtekst’ vertelt duidelijk wat er eigenlijk misgaat.

Als een wijngaard is de aarde

met een toren en een muur.

Wij bepalen zelf de waarde

en betalen nooit de huur.

Wij vergeten telkens weer:

de aarde is van de Heer.

Wij vergeten telkens weer:

de aarde is van de Heer.

Wachters boven op de toren

met geweren in hun hand,

willen van geen pachtgeld horen

blijven baas in eigen land.

Als de zoon wordt uitgezonden

wordt hun hart met vrees gevuld,

en hun angst slaat diepe wonden

want zijn komst wordt niet geduld.

Eens wanneer de Heer zal komen

aan het einde van de tijd.

wordt het land dan afgenomen

schenkt Hij ons de schulden kwijt?

Wij vergeten telkens weer:

de aarde is van de Heer.

Wij vergeten telkens weer:

de aarde is van de Heer.

En, belooft Hij niet, dat er voor een ontelbare menige plaats is in de nieuwe hemel en op de nieuwe aarde? We zijn op weg naar de eeuwigheid. We leven op grond die niet van ons is. Als we dat vreemdelingschap beseften, zouden we milder, zo niet onbeperkt gastvrij zijn richting onze allochtonen. Omdat we zélf allochtonen zijn.
Ja maar, dan zitten we straks vol… dat hoor ik zo vaak als argument. Wat is vol? Op andere plekken in deze wereld leven ze met 20 man in een huisje die vele maten kleiner is als onze huizen.
En, we leven hier toch niet voor onszelf? Die mensen gaan naar dezelfde eeuwigheid. Samen delen.
Zo bijvoorbeeld:

Heer, wat een voorrecht

om in liefde te gaan,

schouder aan schouder

in uw wijngaard te staan,

samen te dienen, te zien wie U bent,

want uw woord maakt uw wegen bekend.

Refrein:

Samen op weg gaan, dat is ons gebed,

als een volk, dat juist daarvoor

door U apart is gezet.

Vol van uw liefde, genade en kracht,

als een lamp, die nog schijnt in de nacht.

Samen te strijden in woord en in werk.

E‚n zijn in U, dat alleen maakt ons sterk.

Delen in vreugde, in zorgen, in pijn,

als uw kerk, die waarachtig wil zijn.

Ik geloof dat we niemand mogen weren. 

Mogelijk weren we ‘engelen’ van God.

Wat is jouw immigratiebeleid?